czas.

Tak mało czasu. Tak mało czasu zostało, a ja jestem w czarnej dupie.
Mam poczucie, ze to czego chcę jest na wyciągnięcie ręki. Ale czuje się zbyt słaba, żeby tę rękę unieść.  Czuję się sparaliżowana. Dzień w dzień powtarzam sobie "Do dzieła". Po czym ogarnia mnie niemoc. I jest tak samo jak było.
Wiem co chcę robić. Wiem w czym czuje sie dobra. Co mnie pociąga. Daje mi satysfakcję. Ale w dzisiejszych czasach sama wiedza nie wystarcza. Bo w dzisiejszych czasach swoje plany trzeba precyzować już w podstawówce.  Bo inaczej jest za późno. Jeden zły wybór i konsekwencje ciągną się latami. Trzeba  umieć chłodno ocenić swoje predyspozycje i przygotowanie. Swoje możliwości. Od umysłów jeszcze nieukształtowanych wymaga się kształtowania swojej przyszłości. I własnie teraz odczuwam tego skutki.
Czas. Wszystko od niego zależy. A raczej od jego braku.
Wiec jakieś alternatywy? Jakie mam możliwość na dzień dzisiejszy? No własnie. Żadne.
I dlatego mnie to przeraża.

Nic nie dzieje się dziś.
Nie chce być dorosła.